De tweede editie van de Groningse 4Daagse zit erop. Van de 3.300 deelnemers hebben uiteindelijk 3.175 de finish op vrijdag gehaald. Een terugblik met twee deelnemers: Peter Bruinewoud uit de stad liep de 20 kilometer, terwijl Michel Eising de 40 kilometer wandelde.
Michel, hoe kijk je terug op het evenement?
“Het was schitterend. Een groep van zo’n vierhonderd wandelaars had zich opgegeven voor de langste afstand. Het is geweldig om te zien hoe gedurende de dagen de contacten in zo’n groep toenemen. Ik heb bijvoorbeeld gesproken met een jonge meid uit Frankrijk die bij haar opa en oma in de buurt verbleef. Onlangs had ze in Nijmegen nog de 50 kilometer gelopen. In gebrekkig Nederlands hebben we een heel mooi gesprek gehad. En weet je wat zo leuk was? Gesprekjes duren nooit de hele wandeling, maar toen ik op vrijdag mijn medaille had opgehaald en weer langs de finish liep, kwam ik haar opnieuw tegen. Ze bood me spontaan een gladiool aan. Dat is toch fantastisch?”
Was dit voor jou de eerste keer dat je meedeed?
“Dat klopt. Vorig jaar kon ik vanwege een medische reden niet meedoen. Ik heb toen wel staan kijken. Als je die mensen dan voorbij ziet lopen, denk je bij jezelf: dat kan ik ook! Zo is het begonnen. Ik moet wel zeggen dat ik me goed heb voorbereid. Ik heb verschillende trainingen gedaan en ben bijvoorbeeld naar Delfzijl gelopen. Ook dat is een mooi verhaal: in Delfzijl kwam ik een jongen tegen die me in het Gronings aansprak: ‘Wat bent u goed bezig, meneer, super dat u dit doet!’ Zulke gesprekken maken me heel blij. Ook ben ik naar bekenden in Tolbert gelopen. Omdat ik een andere route koos, maakte ik toen wel een omweg van zes kilometer.”
Wat was het moeilijkste moment van de afgelopen week?
“Zonder twijfel de dinsdag. Het was toen gewoon heel warm. Rond 10.30 uur kreeg de zon flink wat kracht. Wij liepen op dat moment in een weiland en je kunt dan geen kant op. Enerzijds wil je de zon ontlopen, maar aan de andere kant moet je de route volgen en goed op de bordjes letten. Ik had gelukkig veel drinken meegenomen en liep met een bepakking van zes kilo, inclusief wat eten en snoepjes. Het is essentieel om op zulke momenten goed te blijven eten en drinken. Donderdag mocht er trouwens ook zijn: de route liep richting Lageland met lange, rechte stukken. Heel mooi, maar ook heel zwaar.”
Het klinkt alsof het verder van een leien dakje ging…
“Eigenlijk wel. Ik heb slechts één blaar opgelopen, op de derde dag. Gelukkig heb ik hele lieve mensen om me heen die meteen een sodabadje klaar hadden staan. Ook qua eten en drinken ben ik goed verzorgd. Als er iets beter zou kunnen, dan is het de finish op vrijdag. De organisatie wilde er iets gezelligs van maken met livemuziek, maar die stond zo hard dat je niet meer met elkaar kon praten. Terwijl die behoefte er juist wel was: je wilt van elkaar horen hoe het gegaan is en wat de volgende uitdaging wordt.”
Een tip voor de organisatie dus?
“Klopt. Ook omdat zo’n finish best emotioneel is. Je hebt er heel lang naartoe gewerkt. De week zelf is ontzettend gezellig; je leert leuke mensen kennen en de finish markeert toch het einde. Volgend jaar doe ik overigens weer mee aan de 40 kilometer. En voor iedereen die twijfelt: doe gewoon mee; het is ontzettend leuk. Zorg alleen wel voor een goede voorbereiding en begin op tijd met trainen.”
Tekst gaat verder onder de foto’s:
Peter, jij hebt de 20 kilometer gelopen. Hoe ging dat?
“Dat ging super. Om maar met de deur in huis te vallen: volgend jaar ben ik er weer bij, maar dan voor de 30 kilometer. Daar zit trouwens ook een verhaal achter. Vorig jaar wilde ik de langste afstand lopen, maar moest ik helaas opgeven. Net als dit jaar liep ik toen ook de Nijmeegse Vierdaagse. Vorig jaar nam ik in de tussenliggende week te weinig rust, waardoor het misging. Dit jaar is dat veel beter gegaan.”
Het ging dus soepel?
“Zeker. We startten om 07.30 uur en vaak was ik om 12.00 uur alweer binnen. In vergelijking met Nijmegen heb je hier veel minder obstakels. Wel viel het me op dat er bij de rustpunten onvoldoende zitplekken waren. Als je dat merkt, loop je toch maar door. Ik heb dit inmiddels doorgegeven aan de organisatie; meer zitplekken zijn echt gewenst. Ze zijn er gedurende de week gelukkig meteen mee aan de slag gegaan, want op vrijdag stonden er al meer stoelen. Kijk, je kunt wel op de grond gaan zitten, maar als je spieren na kilometers lopen afkoelen, word je stijf. Kom dan maar weer eens overeind!”
Wat was voor jou de zwaarste dag?
“Ik heb niet echt zware dagen gehad. Dinsdag waren er weliswaar tropische temperaturen, maar het voordeel van de 20 kilometer was dat ik voor het middaguur binnen was. Ik was eigenlijk de ergste hitte voor. Wat vooral opviel waren de prachtige plekken waar je langs komt: het Beijumerbos bijvoorbeeld en het Bevrijdingsbos. Elke keer denk ik weer: hoe kan het dat ik op plekken kom waar ik nog nooit geweest ben, terwijl ik al zo lang in de stad woon? Alle complimenten dus: het waren hele mooie routes en gezellige dagen.”
Kwam je onderweg veel mensen tegen?
“Dat is het leuke van wandelen: je knoopt heel makkelijk een gesprek aan. Ik heb gesproken met mensen uit Brabant en tal van andere provincies. Verschillende wandelaars vertelden me zelfs dat ze deze vierdaagse leuker vinden dan die van Nijmegen: het is rustiger en toegankelijker. Daar ligt direct ook de uitdaging voor de organisatie. Het aantal deelnemers is dit jaar verdubbeld en op vrijdag was het erg druk op de Grote Markt. Als het evenement nog verder groeit, kan de finish op een gegeven moment niet meer in de binnenstad plaatsvinden.”
Maken die aantallen het onderweg ook lastiger?
“Soms wel. De routes waren niet afgesloten voor overig verkeer. We liepen bijvoorbeeld op fietspaden waar ook recreanten en toeristen fietsten. Daar ontstond zo nu en dan wel wat wrijving. Dat snap ik ook wel: een fietspad wordt ineens overspoeld door honderden wandelaars. Dat zijn verbeterpuntjes voor de organisatie, maar dat geeft helemaal niets. In Nijmegen organiseren ze het al meer dan honderd jaar en ook daar zijn elk jaar nog dingen die beter kunnen.”
Wat is jouw advies voor mensen die nog twijfelen over eventuele deelname volgend jaar?
“Lekker meedoen! In mijn kennissenkring hebben al verschillende mensen gezegd dat ze volgend jaar aansluiten. Dat is de kracht van dit evenement. In Nijmegen bepaalt je leeftijd welke afstand je moet lopen; hier mag je dat helemaal zelf kiezen. Dus doe mee en begin op tijd met trainen. En als je zelf niet kunt lopen, ga dan langs de route staan aanmoedigen. Het was dit jaar al veel drukker langs de lijn dan vorig jaar. We hebben een prachtig evenement in handen dat alleen nog maar mooier kan worden.”
En nu mogen de wandelschoenen even de kast in?
“Nee hoor! Ik wil binnenkort de marathon van Sneek lopen. Die werd eerder dit jaar uitgesteld en vindt nu in september plaats. Dus het volgende doel staat alweer aan de horizon!”
