Na eerdere kritiek rond het ‘beschikkingsvrij’ (beschikkingsarm) werken bij de gemeente Groningen rond de jeugdzorg en hulp via de Wmo, komt nu ook het beleid rond de opvang van daklozen in de gemeente in een ander licht. Volgens De Correspondent hoort Groningen bij de meerderheid van Nederlandse gemeenten die zich niet aan de regels houdt bij het afwijzen van mensen voor de daklozenopvang.
Gemeenten zouden bijvoorbeeld mensen weigeren die ‘te zelfredzaam’ zijn. In die gevallen stopt de procedure, stelt De Correspondent. Gemeenten geven dan soms een adviesbrief in plaats van een beschikking. Zo’n brief lijkt op een besluit, maar is dat juridisch niet.
Daardoor zouden aanvragers geen bezwaar kunnen maken of naar de rechter stappen bij een afwijzing, omdat ze niet standaard een formeel besluit krijgen uitgereikt. Dat besluit is nodig om bezwaar te kunnen maken of in beroep te gaan bij de bestuursrechter. In sommige gemeenten wordt pas een besluit gegeven als iemand zelf aangeeft bezwaar te willen maken.
Kees-Willem Bruggeman, raadsheer bij de Centrale Raad van Beroep en deskundige op het gebied van de Wmo, stelt dat de deze werkwijze in strijd is met de wet. Volgens Bruggeman werkt het bestuursrecht alleen als er een besluit is genomen waartegen iemand bezwaar kan maken. Zonder besluit ontbreekt die mogelijkheid. Er bestaat wel een mogelijkheid om in beroep te gaan tegen het uitblijven van een besluit. Maar daar is vaak juridische hulp bij nodig en (bijna) dakloze mensen schakelen die meestal niet in.
Ook het ministerie van Volksgezondheid, Welzijn en Sport is kritisch. De minister van Langdurige Zorg, Mirjam Sterk, stelt dat gemeenten altijd een formeel en gemotiveerd besluit moeten nemen bij een aanvraag. Gemeenten moeten daarbij, zo stelt Sterk, nadrukkelijk rekening houden met de kwetsbare positie van deze groep.
