De Camino de Santiago lopen om daarmee zoveel mogelijk geld op te halen voor de Powder Days Foundation. Dat is het doel van Marilie Odding uit de stad. Inmiddels is er al een bedrag van bijna 1.900 euro opgehaald.
Marilie, hoe gaat het met de actie?
“Het gaat heel goed. Afgelopen vrijdagavond vond er nog een benefietactie plaats. Er was muziek en de stadsdichter van Zwolle, Gertrüd Reinink, was aanwezig om gedichten voor te dragen. Ik heb verteld over de Powder Days Foundation en mijn man heeft verteld over de Camino die we deze maand gaan lopen. Ook vond er deze avond nog een verloting plaats waarbij deelnemers lootjes konden trekken waarmee ze prijzen konden winnen.”
Wellicht is het goed om met Powder Days te beginnen. Wat is dit voor organisatie?
“Dit is een Nederlandse stichting die outdoor-weken organiseert. Dit doen ze in de winter, waarbij je bijvoorbeeld gaat ijsklimmen, maar ze doen dit ook in de zomer. Dan wordt er wildwatergekajakt. Deze outdoor-weken zijn bedoeld voor jongvolwassenen die kanker hebben (gehad). Het doel is om samen met lotgenoten uit hun comfortzone te stappen en hen te helpen om een ‘nieuw normaal’ te vinden.”
Jij bent niet zomaar met deze organisatie in aanraking gekomen, hè?
“In 2024, toen ik 32 jaar oud was, kreeg ik de diagnose borstkanker. Na twee operaties, chemotherapie en bestralingen waren de behandelingen in het ziekenhuis afgerond. Maar het herstel stopt niet op het moment dat je in het ziekenhuis klaar bent. Vrij snel na de diagnose merkte ik dat ik behoefte had aan lotgenotencontact. Het ziekenhuis kon hier niet zo veel in betekenen. Via de website kanker.nl ben ik in contact gekomen met een lotgenoot. Anderhalf jaar lang hebben we geappt. Op een gegeven moment kwam er de vraag of ik Powder Days ook kende. Nee dus. Uiteindelijk hebben we ons hierbij aangesloten, zijn we met vijftien man naar een zomerkamp in Zuid-Frankrijk geweest en dat was echt heel waardevol. Het ging om mensen met verschillende soorten kankerachtergronden. We hebben daar een hele mooie week gehad.”
Terug naar het punt dat je zegt dat het ziekenhuis niet zoveel kon betekenen. Is dat niet gek, als je je realiseert dat zoveel mensen te maken krijgen met deze ziekte?
“Ik denk dat de aandacht steeds beter wordt. De prognoses bij de ziekte worden ook steeds beter. Maar wat je ziet is dat steeds vaker jonge mensen met deze ziekte te maken krijgen. En er ontstaat dan een hele vreemde situatie. Want om je heen zie je leeftijdsgenoten die vooruit komen: die promotie maken op hun werk, die een huis kopen, die een volgende stap zetten. Ik was op dat moment bezig met hele andere dingen, met hele andere vraagstukken. En daarin zijn lotgenoten heel belangrijk.”
Wat als een lotgenoot of Powder Days er niet waren geweest?
“Ik heb heel veel aan mijn lotgenootje gehad. En nog steeds is het contact heel hecht. Vandaag heb ik bijvoorbeeld nog geruime tijd met haar gesproken. En wat Powder Days betreft: het heeft mij het vertrouwen in mijn lichaam teruggegeven. Als je de diagnose krijgt die ik kreeg, dan raak je dat vertrouwen kwijt. Maar door op zo’n zomerkamp te gaan, doe je dingen waarvan je dacht dat je dat op dat moment niet kon. En dat is heel waardevol.”
Jij bent in Zuid-Frankrijk geweest. Hoe gaat zoiets?
“Als je je voor zo’n reis aanmeldt dan wordt de situatie beoordeeld door een medisch vrijwilliger: hoe zit je erbij, wat kun je aan? Deze medisch vrijwilliger gaat ook mee op reis. Dat is in zekere zin een geruststelling; dat je weet dat er iemand mee is die iets kan doen mocht dat nodig zijn. Bij deze reis van Powder Days krijg je alles vergoed, behalve de reiskosten. In Zuid-Frankrijk was er naast de medisch vrijwilliger een outdoor-team dat bijvoorbeeld zorgde voor het eten, maar ook voor de begeleiding tijdens het kajakken. Er waren mensen die nog nooit in een kajak hadden gezeten: hoe gaat zoiets, wat moet je doen?”
Is het een hele actieve week?
“Deels wel, maar er is niet alleen aandacht voor het fysieke. Ook is er aandacht voor het mentale. In de avonduren was er bijvoorbeeld een kampvuur waarbij je met elkaar in gesprek ging over onderwerpen die je bezighielden. Het is heel waardevol. Kijk, bij het kajakken roei je tegen de stroming in. Die beeldspraak vind ik heel sterk. Want ik ben sterker teruggekomen. Ondanks dat ik heel graag thuis ben, was het wel moeilijk om die fijne bubbel, die het daar was, te verlaten. Ik heb er heel veel aan gehad. En dit soort kampen gun ik andere lotgenoten ook.”
En dan komen we bij de Camino. Want je zegt het al, de reis wordt vergoed waarbij Powder Days afhankelijk is van bijvoorbeeld giften. Jij wilt zoveel mogelijk geld ophalen om mensen naar deze kampen te kunnen laten gaan…
“Dat klopt. Je noemde zojuist het bedrag dat is opgehaald: daar kunnen we ongeveer twee mensen voor op reis laten gaan. Dat we deze Camino gaan lopen, is een soort samenloop van omstandigheden. Ongeveer 2,5 jaar geleden ben ik met mijn man in het huwelijksbootje gestapt. Kort daarna werd er keelkanker bij mijn vader ontdekt. Vrij snel daarna kreeg ik de diagnose borstkanker. Wij zijn daarom nooit op huwelijksreis geweest. Tijdens mijn behandelingstraject zijn we na gaan denken over een stip op de horizon. Omdat ik wel houd van een uitdaging, zijn we terechtgekomen bij het idee om een langeafstandswandeling te gaan lopen. Naderhand ontstond het idee om deze Camino ook te gaan gebruiken om iets terug te doen voor Powder Days en alle mensen die hier behoefte aan hebben.”
Hebben jullie je goed voor kunnen bereiden op deze Camino?
“In zekere zin wel. Onlangs heb ik een borstamputatie gehad. We gaan het daarom rustig aan doen. Waar mensen normaal deze Camino in twee weken lopen, willen wij dit in vier weken gaan doen. En ik denk dat het goed komt: we hebben drie honden waar we veel mee wandelen, dus met die conditie zit het goed.”
Nu zijn er over de hele wereld veel wandelingen en wandeltochten te vinden. Waarom specifiek deze tocht in Portugal?
“Dat kan ik mij niet goed meer herinneren. De Camino de Santiago, die van Porto naar Santiago de Compostela loopt, is heel bekend en populair. Als we deze tocht volbrengen, dan is dat sowieso een fysieke overwinning. Maar ook het feit dat het een pelgrimage is, een spirituele ervaring, dat spreekt mij aan. Je kunt het misschien beschouwen als een soort afsluiter van een nare periode, een reset, om iets achter je te laten. Op 17 maart vertrekken we. Tijdens de eerste drie dagen zullen mijn man en ik vergezeld worden door onder andere mijn moeder die meeloopt. Daarna keert zij terug naar Porto. Wij lopen daarna via de kust en uiteindelijk via de binnenlanden naar onze eindbestemming. Ik heb er in ieder geval heel veel zin in.”
Meer informatie over het goede doel en de crowdfundingsactie vind je op deze website.
