Het is zaterdag de landelijke Dag van de Bruine Kroeg. Groningen doet dit jaar voor het eerst mee aan het initiatief waarbij bruine cafés hun deuren extra ver openzetten om te laten zien wat ze de stad te bieden hebben.
Eén van de deelnemende zaken is Café Dijkman in de Oosterpoortwijk, dat al in 1878 de deuren opende. Vroeger vond je op bijna elke straathoek een café, groenteboer of slagerij. Die tijd is vervlogen, maar Dijkman aan de Oliemulderstraat heeft oorlogen, meerdere crises en de tand des tijds weten te doorstaan.
“Een café is geen kroeg”
Ronald Jacobs is de huidige uitbater van Café Dijkman: “Een ode aan de bruine kroeg, prachtig! Als de heer Dijkman nog had geleefd had hij gezegd, dit is een café en geen kroeg”.”
Rond de klok van 16.00 uur is het nog redelijk rustig in de zaak; er zit een man of tien aan de stamtafel. Maar in het karakteristieke etablissement draait de tap ondanks de vroege middag op volle toeren. Sinds afgelopen voorjaar is de Nederlandse bruine kroeg officieel erkend als immaterieel erfgoed. Deze status stimuleert overheden om zich in te spannen voor het behoud van de lokale cafécultuur. Met het perzische kleedje op tafel en de klassieke jukebox in de hoek vervult het buurtcafé een onmisbare sociale functie waarbij het inwoners samenbrengt.
Politieke bescherming
Drie jaar geleden diende PvdA-politicus Rico Tjepkema al een voorstel in om de Groningse bruine kroeg te beschermen. Uit cijfers van de gemeente bleek toen dat het aantal traditionele cafés in de stad sinds 2010 met 62 zaken was afgenomen. “Die kroegen moeten we koesteren”, benadrukte Tjepkema toen. “Het zijn volkscafés die zorgen voor verbinding in de wijk. Als iemand vader wordt, wordt dat op zo’n plek gevierd. Het zijn plekken waar mensen elkaar bij naam kennen en waar verschillende achtergronden elkaar ontmoeten.”
De aangenomen motie riep de gemeente op om te onderzoeken hoe historische cafés beter beschermd kunnen worden, bijvoorbeeld via een monumentale status of promotie.
“Doorzetten, niet klagen”
Kroegbaas Jacobs juicht die aandacht toe, al blijft het volgens hem wel keihard werken. “Ik vind het een goede zaak met wat er nu gebeurt. Maar we moeten ook gewoon doorzetten: niet klagen, maar dragen. Ik hoor wel eens jonge mensen die een café willen overnemen, maar dan zeg ik: doe het maar niet. Als je tegenwoordig geen horeca-achtergrond hebt, is het bijna niet meer te doen.”
Zelf denkt de uitbater er echter niet over om te stoppen. Jacobs lacht: “Ze mogen mie met een kiste eruit haaln, en anders kwakken ze mie moar in de kelder!”
