Het is Peter Bruinewoud uit de stad gelukt om voor de vierde keer de Nijmeegse Vierdaagse te volbrengen. Inmiddels is Bruinewoud weer terug in Groningen, waarbij hij al voorzichtig nadenkt over volgend jaar: “Als ik het volgend jaar haal, dan wordt dit beloond met een zilveren Vierdaagsekruis, en eigenlijk hoop ik het gouden kruis te behalen dat je bij tien keer volbrengen ontvangt.”
Peter, je bent weer terug in Groningen. Hoe gaat het?
“Het gaat helemaal top. Het gaat boven verwachting ook. Ik heb een hele mooie week gehad in Nijmegen. Het was ook perfect wandelweer: de temperatuur was ideaal en in de ochtenden was het vaak bewolkt. Tijdens het evenement hebben we twee buitjes gehad: de eerste keer ging het om wat motregen, de tweede keer was een stevigere bui, maar toevallig bevond ik mij toen onder een partytent. Maar eigenlijk kun je zeggen dat ik deze editie met twee vingers in de neus heb volbracht.”
Ook geen last van blaren?
“Ik heb wel een blaar opgelopen op mijn hak. Maar die zit onder het eelt, en daar heb ik niks aan laten doen. Dit jaar heb ik trouwens voor het eerst gebruikgemaakt van handschoensokken. Dat klinkt een beetje apart, maar het komt erop neer dat iedere teen zijn eigen ingang heeft. Waarom is dat handig? Normaal gebruikte ik altijd schapenvacht tussen de tenen. Maar dat hoeft bij het gebruik van deze sokken niet. In het begin is het even puzzelen om ze aan te krijgen, maar het is mij erg goed bevallen, ook omdat ik een langere afstand liep: de 40 kilometer.”
“Op de tweede dag kreeg ik de pas er niet in”
Wat was de zwaarste dag?
“Dat was de tweede dag. De andere dagen gingen heel soepel. Ook op de derde dag, als de route de beruchte Zevenheuvelenweg aandoet, had ik nergens last van. Maar tijdens de Dag van Wijchen liep ik lastig. Ik slenterde maar wat voort en ik kreeg de pas er niet goed in. Wat de oorzaak is geweest? Ik denk dat het komt omdat ik op maandag slecht heb geslapen. Ik had best wel wat zenuwen. Hoe komt het? Ga ik het redden? Dat heb ik denk ik op de tweede dag moeten bekopen. In de avond heb ik goed de slaap kunnen vatten en de rest van de dagen heb ik nergens last van gehad.”
Heb je onderweg ook met veel mensen gesproken?
“Dat is het leuke aan de Vierdaagse. Er zijn zo’n 45 verschillende nationaliteiten aanwezig en zo’n 45.000 wandelaars. Ik liep samen met een nicht van mij. Zij heeft echter altijd een stevige pas. Wat altijd heel belangrijk is, is dat je je eigen tempo aanhoudt. Dus mijn nichtje liep vooruit. Dat betekende niet dat ik eenzaam was, want ondertussen praat je met iedereen. En dat vind ik zo mooi. Dat je onderweg allerlei verschillende mensen met verschillende achtergronden tegenkomt. Voor mij is op zo’n moment Nijmegen het voorbeeld van hoe het in de wereld zou moeten zijn.”
Ik zag ook hele mooie beelden voorbij komen van mensen langs de kant die deelnemers ondersteunden…
“Werkelijk, dat is fantastisch. Ik heb deelnemers gezien die over de finish werden gedragen. En onderweg ook: kinderen die riepen: ‘Zet ‘m op, meneer!’ Ik heb schouderklopjes gekregen van studenten. En dan al die mensen die onderweg van alles uitdelen: snoepjes, fruit, chips, kleine gehaktballetjes. Tijdens zo’n evenement raak je normaal wel wat kilo’s kwijt, maar dat lukt op deze manier echt niet. Je wordt gedragen door de toeschouwers. En iedereen helpt en ondersteunt elkaar. En niet één keer hè? Op de eerste dag loop je een andere route, maar op de resterende dagen loop je in Nijmegen door dezelfde straten. Elke dag stonden daar diverse mensen die er elke dag weer waren. Elke keer weer met een smile. Dat alles samen maakt mij gelukkig, en dat ontroert mij ook.”
“Groningen is een hele andere Vierdaagse dan Nijmegen”
Word je heel snel één grote familie?
“Ja, zo kun je dat wel zeggen. In een paar dagen tijd leer je mensen kennen. Dat komt doordat je allemaal met hetzelfde doel bezig bent: je wilt het halen. Dat zorgt voor verbinding. En onderweg heb je daardoor de leukste gesprekken. Op de Dag van Cuijk, bijvoorbeeld, dat is de laatste dag, raakte ik bij een rustplaats in gesprek met een mevrouw. Op een gegeven moment moet je dan echt zeggen: we moeten verder, anders halen we het niet. Doordat deze mevrouw een ander wandeltempo had, gaat dan ook weer eenieder zijn eigen weg. Nijmegen is geweldig.”
Tegelijkertijd gebruikte je Nijmegen als een soort van training voor de Groningse Vierdaagse…
“Dat klopt. Dit weekend probeer ik zo goed mogelijk te herstellen en de komende dagen ben ik aan het werk. En volgende week dinsdag begint de Vierdaagse hier in Groningen. En dat is een heel ander evenement dat niet te vergelijken is met Nijmegen. Hier lopen we volgende week veel door de natuur; je passeert zo nu en dan een dorpje. En weet je wat het leukste is? Ik ben al zestig jaar inwoner van Groningen, maar vorig jaar kwam ik op plekken waar ik nog nooit eerder was geweest.”
Hoe belangrijk is het dat de Vierdaagse in Groningen gehouden wordt?
“Ik denk dat het verschillende voordelen biedt. Je kunt de omgeving aan de rest van het land presenteren. Maar het is ook een laagdrempelig evenement. Stel dat je als inwoner mee wilt doen aan de Vierdaagse van Nijmegen, dan heb je reis- en verblijfkosten. Naast de deelnamekosten. Dat zijn kosten die er best wel in hakken. Niet iedereen kan dat betalen. Als je zoiets in Groningen organiseert, heb je een deel van die kosten niet, maar kun je wel ervaren hoe bijzonder en hoe leuk zo’n evenement is. Daarmee bied je dus veel inwoners een kans om aan zo’n mooi evenement deel te nemen.”
Dat is volgende week. En volgend jaar weer Nijmegen?
“Absoluut. Dat wordt mijn vijfde editie. Als ik die volbreng, dan ontvang ik het zilveren kruisje. En ik zeg altijd: ik wil voor de gouden medaille gaan. Dat wil ik proberen. Ook op deze afstand van 40 kilometer, wat ik een hele mooie afstand vind. Dus Nijmegen gaat mij volgend jaar sowieso terugzien.”
