Voetbalvereniging TEO uit Ten Post heeft de wind de afgelopen jaren flink tegen gehad. Door spelerstekorten werd het eerste elftal opgeheven en door de ingrijpende aardbevingsversterking zwerft de club al anderhalf jaar noodgedwongen over de sportvelden van buurdorp Woltersum. Toch weigert het jonge bestuur de handdoek in de ring te gooien, want een club is de zuurstof voor het dorp. Voorzitter Vince Haak (28) is vastberaden: “Ik wil niet degene zijn die hier voor het laatst het hek sluit.”
Vince, de vereniging in leven proberen te houden… Dat zijn stevige woorden…
“TEO is opgericht in mei 1920, dus we bestaan inmiddels ruim 106 jaar. Het is een omnisportvereniging waar je naast voetbal ook kunt volleyballen en hardlopen. In het seizoen 2022/2023 werd ons standaardelftal opgeheven omdat we simpelweg te weinig spelers hadden voor twee teams. Dat was een ontzettend moeilijke tijd. De sfeer was heel negatief en op een gegeven moment kwam de vraag op tafel: “Hoe nu verder?”
Donkere wolken pakten zich samen?
“Precies dat. Als de algehele teneur negatief is, dan lijdt alles daaronder. Maar we hebben de strijd toen niet opgegeven. We hebben het eerste en het tweede elftal samengevoegd, waardoor er sindsdien één seniorenelftal actief is. In het huidige seizoen, dat inmiddels voor ons is afgelopen, spelen we in de reserve zesde klasse. Het oude bestuur is destijds gestopt, waarna wij het als spelers zelf hebben overgenomen. Ik ben nu 28 jaar en mag de voorzittershamer dragen en ook de andere functies worden door jonge leden ingevuld. Dat doen we allemaal met maar één doel: TEO in leven houden.”
Dat zeg je met een enthousiasme dat overduidelijk doorklinkt in je stem…
“We hebben er ook enorm veel plezier in, ondanks dat we in de reserveklasse voetballen. Het is een prachtige uitdaging. We hebben hier te maken met een regio die vergrijst; jongeren trekken weg naar de stad of nog verder. En ondertussen zitten we hier midden in het aardbevingsversterkingsgebied. Dat heeft er bijvoorbeeld toe geleid dat we nu al anderhalf jaar niet kunnen voetballen in Ten Post zelf. Onze thuiswedstrijden spelen we op de velden van Woltersum.”
Want in Ten Post zijn er op dit moment geen faciliteiten meer?
“Klopt. Er wordt momenteel hard gebouwd aan ‘Het Huis van Ten Post’. Dit wordt een aardbevingsbestendig, circulair en energieneutraal multifunctioneel centrum. Het gaat straks onderdak bieden aan de basisschool, de kerk en het dorpshuis. Ook wij krijgen daar ons eigen onderkomen met kleedkamers. Om na afloop een drankje te drinken en om een wedstrijd te evalueren, kunnen we terecht in het dorpshuis. De verwachting is dat we vanaf komende herfst het nieuwe gebouw in kunnen. Je kunt je voorstellen dat we daar enorm naar uitkijken, want dan kunnen we eindelijk weer spelen in ons eigen dorp.”
Wat voor effect heeft dat anderhalf jaar spelen in Woltersum gehad op de club?
“Logistiek bracht het sporten op een andere locatie natuurlijk de nodige uitdagingen met zich mee. Maar vooropgesteld: we zijn de vereniging in Woltersum ontzettend dankbaar. Toen duidelijk werd dat we langere tijd niet in Ten Post terechtkonden, was het Woltersum dat ons letterlijk de reddingsboei toewierp. ‘Komen jullie maar hierheen’, zeiden ze. Dan zou je denken dat daar kosten mee samenhangen, omdat we op hun veld spelen, maar niets is minder waar. Het enige wat we hebben betaald, is een bus kalk om de lijnen op het veld mee te trekken. Dat is ook wel een beetje typerend voor de oude gemeente Ten Boer: naar elkaar omkijken en elkaar helpen. Het aanbod van Woltersum is een belangrijk moment geweest in ons voortbestaan.”
Want waar staat TEO nu op dit moment?
“We hebben op dit moment zo’n tachtig leden, inclusief de jeugd, de volleyballers en de hardlopers. Qua voetbal hebben we zo’n 26 actieve spelers. Dat is net te weinig voor twee teams, maar wat opvalt, is dat de sfeer echt heel goed is. Als team zijn we de afgelopen jaren naar elkaar toe gegroeid. Om een voorbeeld te geven: een van onze jongens woont in Beilen. Maar bij werkelijk elke thuis- en uitwedstrijd en vaak ook bij de trainingen is hij erbij. Hij reist nota bene met het openbaar vervoer naar Woltersum, puur en alleen omdat hij het zo naar zijn zin heeft bij ons. En dat geldt voor meer jongens. Zelf woon ik in de stad Groningen, maar we reizen met alle liefde af naar de club. Naar onze club.”
Vaak zorgt een goede sfeer ook voor sportief succes…
“Nou, ons seizoen zit er inmiddels op. Qua gezelligheid krijgt het een dikke tien, maar prestatietechnisch was het ‘pet’ — ik wilde een ander woord gebruiken, maar laat ik het netjes houden. We zijn in de competitie tweede geworden. Op één puntje hebben we promotie misgelopen. In de allerlaatste wedstrijd hebben we het volledig weggegeven. We hebben het seizoen daarna afgesloten met een barbecue. In eerste instantie was iedereen natuurlijk zuur van de nederlaag. Er was een heel begrijpelijke teleurstelling. Maar eigenlijk sloeg de sfeer al heel snel om. We dachten: ja, we zijn geen kampioen geworden, maar volgend seizoen kunnen we wel gewoon weer lekker voetballen. TEO leeft nog. En dat is in dit grotere verhaal het allerbelangrijkste; sportieve successen zijn leuk, maar uiteindelijk irrelevant als het om de club gaat.”
Ten Post heeft zwaar te lijden gehad onder de gevolgen van de aardbevingen. Het heeft het dorp veranderd. Maar het lijkt alsof het dorp weer aan het opkrabbelen is. Dit weekend is er weer een dorpsfeest en ook Koningsdag was na jaren van afwezigheid in april weer terug…
“Ik denk dat ik die visie wel met je deel. Er is weer geloof in het dorp. En ik denk ook dat er nog veel meer mogelijk is. Dat er nog veel meer kansen liggen die benut kunnen worden. De afgelopen jaren hebben we als vereniging forse tegenwind gehad, maar die wind lijkt nu eindelijk te draaien, waarbij we de wind mee krijgen. We kunnen nu constateren: wij zijn er nog. We krijgen straks een prachtig nieuw complex en we hopen dat er over een paar jaar weer een vereniging staat met een goed fundament.”
Met in de toekomst weer meerdere elftallen actief?
“Dat hoeft niet eens zozeer. Het is helemaal niet ons doel om heel groot te worden en we willen absoluut geen spelers wegkapen bij andere clubs in de regio. De illusie dat we ooit in de hoogste amateurklassen gaan meedraaien, hebben we niet. Waar het ons om gaat, is dat we weer lekker mee kunnen doen, sportieve uitdagingen hebben en dat er genoten wordt. Voetbal is namelijk zoveel meer dan alleen tegen een bal aantrappen. Je brengt mensen samen en laat ze meedoen. We beseffen heel goed dat we met onze historie een unieke vogel in de regio zijn.”
