Na 53 jaar komt er een einde aan Rijwielhandel Vincent van Ellen in de Oude Ebbingestraat. Eigenaar Vincent van Ellen (78) vindt dat het na ruim een halve eeuw in de binnenstad mooi is geweest. Vijf decennia lang zag hij de tweewieler in sneltreinvaart veranderen: van de standaardstadsfiets en de opkomst van de mountainbike tot de racefiets en de opmars van de elektrische fiets. Een terugblik op een bedrijf dat ruim een halve eeuw in de binnenstad was gevestigd.
Vincent, hoe beleef je deze laatste weken in de winkel?
“Het is behoorlijk druk. Het kost namelijk nogal wat organisatie en energie om überhaupt te kunnen stoppen. Denk aan alle abonnementen die stopgezet moeten worden voor telefonie, internet en de pinterminals. Gelukkig weet mijn dochter zich hier heel goed mee te redden en helpt ze me volop. Daarnaast heb ik twee verschillende huurbazen. Er is een tijd geweest dat mijn winkel in drie naastgelegen panden zat. Nu zijn dat er nog twee, maar het kost flink wat energie om zo’n huurcontract netjes af te wikkelen.”
Gaat het afronden op tijd lukken?
“Ja, zeker. Het eerste pand draag ik binnenkort al over; dat heb ik inmiddels leeggehaald. Alleen de doorgang vanuit de winkel moet nog dichtgemaakt worden. Gelukkig heeft de eigenaar van de naastgelegen kebabzaak interesse om dat pand over te nemen. Dat scheelt mij straks flink in de vaste lasten. Mijn eigen winkel gaat in december definitief dicht. Ik ben heel blij dat Rijwielhandel Spaak mijn klantenbestand overneemt. Eén van mijn twee medewerkers verhuist mee naar Spaak, waardoor de klanten daar meteen een vertrouwd gezicht zien. Voor mijn andere medewerker hebben we een goede regeling getroffen, zodat hij meer tijd krijgt voor zijn privéleven.”
“Je bent aan het toewerken naar het einde van de winkel”
Komen er deze weken ook nog veel klanten langs?
“Je ziet dat het rustiger wordt. We zijn onlangs gestart met een opheffingsuitverkoop. Ik zal ook eerlijk zeggen dat hier niet zoveel meer staat. Nog drie gewone fietsen en een aantal e-bikes. Daarnaast vinden onderhouds- en reparatiewerkzaamheden nog wel plaats totdat de winkel sluit. Zo nu en dan komen er nog klanten langs, maar je merkt aan alles dat je aan het toewerken bent naar het einde van de winkel.”
Voor jou begon het avontuur in de Oude Ebbingestraat al in 1973…
“Dat klopt. Voordat ik eigenaar werd van mijn eigen fietsenzaak, ben ik werkzaam geweest als verkoper en monteur bij twee verschillende fietsenzaken. Eén van de zaken bevond zich op de plek waar ik nu mijn huidige fietsenwinkel heb. Op een gegeven moment kreeg ik de kans om deze zaak over te nemen en die mogelijkheid heb ik met beide handen aangegrepen. Dat is nu 53 jaar geleden.”
En toen stond je er ineens alleen voor als eigen baas…
“Ik ben helemaal in mijn uppie begonnen. De eerste jaren werkte ik zeven dagen per week. Ik verkocht hoofdzakelijk fietsen van bekende merken als Peugeot en Motobécane. Dat liep echt als een trein. Ik heb ook een blauwe maandag bromfietsen verkocht, maar daar ben ik snel weer mee gestopt. Er waren zaterdagen dat ik wel twaalf fietsen op één dag verkocht. De zaak groeide hard, dus op een gegeven moment heb ik personeel aangenomen. Door de jaren heen hebben we een sterke en goede naam opgebouwd. Mijn klanten kwamen al snel niet meer alleen uit de stad, maar ook uit Bedum, Winsum en Hoogezand.”
Je bent ook lange tijd dealer geweest van grote merken als Gazelle en Batavus…
“Dat klopt, dat waren de grote namen. Maar daarmee stip je wel aan hoe de fietsenwereld in vijftig jaar tijd veranderd is. Het is allemaal veel harder geworden: het draait nu om harde targets. Dat maakt een dealership heel kwetsbaar. Waar de samenwerking in het begin heel gemoedelijk was, kreeg ik later ineens de opdracht om voor een bepaald bedrag per jaar te verkopen. Als ik dit bedrag dan vervolgens niet haalde, zei zo’n fabrikant ijskoud: ‘Dan stopt de samenwerking hier.’ Het heeft ervoor gezorgd dat ik uiteindelijk gestopt ben met het verkopen van modellen van beide merken. Zelf ben ik altijd creatief genoeg geweest. Het verlies van die merken was jammer, maar ik heb er telkens weer een andere, mooie invulling aan kunnen geven.”
“Elke periode had zijn eigen charme”
Van de fiets met versnellingen naar de e-bike: de techniek heeft in die jaren niet stilgestaan….
“Zeker niet. De elektrische fiets is inmiddels niet meer weg te denken. Toen de vraag daarnaar zo’n vijftien jaar geleden opkwam, was ik er vroeg bij. Maar het vroeg wel wat van je: je moet cursussen volgen en beschikken over de juiste software om die fietsen te kunnen uitlezen en repareren. De jongens in mijn werkplaats hebben dat altijd fantastisch opgepakt. Elke periode had z’n eigen charme. Alleen aan fatbikes doe ik principieel niet. Ik ben eerlijk gezegd geen fan van het publiek dat op die dingen rijdt.”
Ook wielrenners en mountainbikers wisten jouw zaak goed te vinden…
“Het begon ooit met de verkoop van BMX-crossfietsen. Die maakten later plaats voor racefietsen en mountainbikes. Ook daarin ging de technologische ontwikkeling razendsnel; denk aan de opkomst van carbon frames. Een bijzonder moment was de coronapandemie. Door de maatregelen om het virus onder de duim te houden zochten mensen naar andere bezigheden. Er ontstond toen een run op racefietsen. Ik kan me herinneren dat ik op een gegeven moment zelfs helemaal uitverkocht was en stad en land afzocht naar nieuwe voorraden. Dat was een hele bijzondere tijd.”
Ga je het vak straks niet ontzettend missen?
“Nee, het klinkt misschien gek, maar ik had achteraf misschien wel wat eerder moeten stoppen. Ik ben inmiddels 78 jaar. Na 53 jaar is het welletjes geweest. Ik heb een mooi leven met leuke mensen om mij heen en ik woon op een prachtige plek in de stad; daar ga ik nu heerlijk van genieten. Ik kijk met een heel trots gevoel terug. De afgelopen decennia hebben er diverse medewerkers voor mij gewerkt. Ik denk dat ik streng voor ze ben geweest. Mensen zouden mij ook omschrijven als een ‘pietlut’. Ik ben ook iemand die zegt waar het op staat: ik draai niet om de hete brij heen. Er werd weleens gezegd: ‘Als je bij Vincent van Ellen hebt gewerkt, kun je overal aan de slag.’ En dat blijkt: al mijn oud-medewerkers hebben vandaag de dag een eigen fietsenzaak. Dat is toch prachtig? Daar ben ik trots op.”
Over een paar jaar vindt het WK Wielrennen plaats in Groningen. Ga je dat volgen?
“Dat ga ik zeker volgen. Dat geldt trouwens ook voor andere wielerwedstrijden zoals de Giro en klassiekers als de Amstel Gold Race. Over acht jaar hoop ik het WK mee te maken. Maar als Tadej Pogačar dan een lekke band krijgt, moet hij het zonder mijn hulp oplossen. En heel eerlijk: hoe leuk wielrennen ook is, de Formule 1 kan mij eerlijk gezegd nog meer bekoren.”
Rijwielhandel Vincent van Ellen aan de Oude Ebbingestraat is nog tot 1 december geopend. Momenteel vindt er een opheffingsverkoop plaats. Vanaf 1 december neemt Rijwielhandel Spaak (Hoendiepskade 24-1) het klantenbestand over.
