Vijf vrije scholen die gezamenlijk op kamp gaan naar Drenthe om daar, geheel in de geest van de Griekse goden, de Olympische Spelen te herbeleven. Volgens David de Jong van de Widar Vrijeschool uit Groningen was het evenement een groot succes, ondanks het ‘gedonder’ van Griekse goden tijdens de nachtelijke uren.
David, hoe kijk je terug op deze dagen?
“Met één grote glimlach. Het was heel bijzonder, maar ook intens. Het kamp begon donderdagochtend en eindigde vrijdagmiddag. In de nacht van donderdag op vrijdag werden we overvallen door een onweersbui die we niet hadden voorzien. Op zo’n moment ben je direct scherp en alert. Elke school had zijn eigen veld, en door de hoosbui moesten we halverwege de nacht verschillende tenten verplaatsen. Een aantal leerlingen zocht beschutting in het toiletgebouw, terwijl anderen juist dwars door al het natuurgeweld heen sliepen. Gelukkig is alles uiteindelijk helemaal goedgekomen.”
Het kamp dat jullie organiseren is in de basis al heel bijzonder, toch?
“Ik durf wel te zeggen dat het uniek is; wat wij doen, bestaat nergens anders in Nederland. Het kamp bestaat inmiddels twintig jaar. Verschillende vrije scholen uit het Noorden trekken hierin samen op. Naast de Widar uit Groningen zijn dat de Toermalijn uit Meppel, de Michaëlschool uit Leeuwarden, De Es uit Assen en De Stroeten uit Emmen. Donderdagochtend brachten de ouders hun kinderen naar het terrein bij Elp. Nadat de tenten gezamenlijk waren opgezet, zwaaiden de kinderen hun ouders uit. Omdat het kamp volledig in het teken staat van de Griekse oudheid, verschenen daarna de goden Zeus en Hera ten tonele om de kinderen officieel welkom te heten.”
Met vijf scholen bij elkaar heb je het over een flinke groep…
“In totaal deden er zo’n 140 kinderen mee. Het gaat om alle klassen vijf, wat op reguliere basisscholen groep zeven is. We hebben alle leerlingen van de verschillende scholen bewust met elkaar gemixt en verdeeld over vijf historische steden: Athene, Delphi, Marathon, Sparta en Thebe. Elke stad werd geleid door eigen stadhouders en stadouders. We begonnen met een kennismakingsspel van een half uur om het ijs te breken, en daarna barstte het kamp echt los.”
Geheel in Griekse stijl?
“Jazeker. De eerste groepsopdracht was het beschilderen van een strijdwagen, zoals je die wel kent uit de filmklassieker Ben-Hur. Die stonden vooraf volledig wit geverfd klaar. De leerlingen mochten zich er creatief op uitleven. Er werden prachtige Griekse symbolen aangebracht, stoere strijdkreten bedacht en ook de geschilderde Griekse zonnetjes ontbraken niet. Het is prachtig om te zien hoe snel kinderen die elkaar nog nooit hebben gezien, samenwerken om er iets moois van te maken.”
Wat stond er ’s middags op het programma?
“Na de lunch zijn we de klassieke Griekse sporten gaan oefenen, zoals worstelen, discuswerpen, verspringen en speerwerpen. Het was de bedoeling dat iedere stad haar afgevaardigden ging selecteren voor de finale. Daarbij keken we trouwens niet alleen naar wie de snelste of de sterkste was. In de Griekse filosofie gaat het juist ook om de manier wáárop je de sport beoefent: de elegantie, de beheersing en het respect dat je uitdraagt naar je tegenstander. Omdat het ’s middags flink warm was, hebben we uiteraard extra veel drinkpauzes ingelast.”
Het klinkt als een logistieke legpuzzel die goed georganiseerd was…
“Absoluut, we zijn met de voorbereidingen een heel jaar bezig geweest. Iedere begeleider had een specifieke taak in het team voor de communicatie, het kampterrein of de catering. Donderdagavond hadden de kinderen vrije tijd. Op een paar honderd meter afstand van het kampterrein ligt een zwemvijver met heerlijk, helder water waar iedereen lekker kon afkoelen. Daarna volgde een sfeervol kampvuur, begeleid door een live-orkest met gitaar, contrabas en viool. Het was prachtig om te zien hoe elk kind zijn eigen weg zocht: sommigen zongen met de musici mee, anderen genoten in stilte na en een groep deed het spel ‘Weerwolven’. Rond half twaalf lag iedereen heerlijk onder de wol.”
En toen volgde die bewuste onweersnacht…
“Vooraf hadden een paar kinderen nog geopperd om ’s nachts een spooktocht te houden. Daar is uiteindelijk niets van terechtgekomen, want iedereen was zo moe dat ze als roosjes sliepen. Het onweer was pittig, maar achteraf gezien was het een prachtig bruggetje naar de mythologie: de Griekse goden lieten letterlijk even van zich horen! Zeus en Hera kwamen de kinderen de volgende ochtend dan ook uitgebreid feliciteren met het doorstaan van deze ‘beproeving’. Omdat een aantal tenten was gaan lekken, hebben we na het ontbijt eerst alle natte spullen uitgehangen en de kinderen nog een frisse duik in de zwemvijver gegund. Rond 13.00 uur stroomde het terrein vol met ouders voor de grote finalespelen.”
Waarbij de steden het tegen elkaar opnamen…
“Klopt, de ontknoping van het speer- en discuswerpen was fantastisch. Eigenlijk wilden we ook een grote race houden met de zelfgemaakte strijdwagens, maar het wagenrennen hebben we vanwege de hitte afgeblazen. Veiligheid gaat voor alles. Daardoor eindigde het kamp uiteindelijk iets eerder dan gepland, maar we kijken terug op onvergetelijke dagen.”
Zijn er door de mix van scholen ook echt nieuwe vriendschappen ontstaan?
“Dat is na twee dagen intensief kamp nog moeilijk te zeggen, maar er is wel een hele mooie basis gelegd voor de toekomst. Na de basisschool gaan veel van deze kinderen naar het Parcival College in Groningen voor het voortgezet onderwijs. Het zou zomaar kunnen dat een leerling uit Leeuwarden of Meppel over twee jaar bij een scholier van de Widar in de klas komt te zitten. Dankzij dit kamp is de eerste drempel in het contact alvast weggenomen. Smartphones waren overigens streng verboden, maar het zou mogelijk zijn dat er telefoonnummers zijn uitgewisseld om contact te houden.”
En ze hebben er ook nog een flinke portie geschiedenisles aan overgehouden…
“Wanneer deze kinderen later de basisschool verlaten, is dit kamp absoluut een herinnering die ze de rest van hun leven met zich meedragen. Of de details van de Griekse mythologie ze allemaal bijblijven, moeten we afwachten. Maar de diepere betekenis van sport — dat je leert samenwerken, respect toont en dat winnen niet het allerbelangrijkste is — hebben ze absoluut meegekregen. We hebben ze een aantal prachtige kernwaarden kunnen meegeven op een kamp dat qua opzet uniek is in Nederland.”
