Marcel Bosker komt zondag namens Nederland in actie op de ploegenachtervolging tijdens de Olympische Spelen in Milaan. Wat veel mensen niet weten, is dat de topschaatser zes jaar lang in Ten Boer woonde bij het gezin van Jan en Ineke Smit. Nog altijd is de band met hun ‘zoon’ erg sterk.
Jan en Ineke, vandaag is de grote dag voor Marcel. Hoe beleven jullie dit moment?
“Toch wel met samengeknepen billen. Jan weet alles van het schaatsen; wij zeggen altijd dat hij van de benen is en ik van het hoofd. Tijdens de tien kilometer van afgelopen vrijdag konden we nog ontspannen kijken, maar als Marcel zelf in actie komt, zitten we vol spanning voor de buis. Hij is echt onderdeel van ons gezin geworden. We beschouwen hem nog steeds een beetje als onze zoon.”
De race van vandaag bekijken jullie vanaf de bank, maar vorige week zondag zaten jullie in Milaan op de tribune bij de vijf kilometer…
“Dat was geweldig om mee te maken, maar we waren ook erg zenuwachtig. In alle vroegte waren we in de metro naar het stadion gegaan. We waren nerveus of de kaartjes bij de ingang wel zouden werken. Uiteindelijk zaten we op een plek in de nok van het stadion. Wachten op wat komen ging, ijsberend door de gangen. Marcel reed in de eerste rit tegen de Duitser Gabriel Groß en dan schreeuw je de longen uit je lijf. Hij werd uiteindelijk elfde. Natuurlijk hoop je op meer, maar we zijn hoe dan ook supertrots op hem.”
Marcel werd geboren in Zwitserland als zoon van twee succesvolle schaatsers. Hoe kwam een veertienjarige jongen uit de Alpen ineens in Ten Boer terecht?
“Dat was in 2012. Marcel had enorm veel talent, maar in Zwitserland waren de trainingsfaciliteiten beperkt. Trainer Erwin ten Hove zag hem daar rijden en bedacht dat hij beter naar Nederland kon komen om daar te werken aan zijn vaardigheden. Omdat het bij een eerste gastgezin niet matchte, kwamen wij in beeld. Erwin had vroeger zelf bij ons gewoond, dus hij wist dat de deur bij ons openstond.”
Dat lijkt me een enorme stap, zowel voor jullie als voor hem…
“Aanvankelijk hebben we wel getwijfeld. Want het is inderdaad een flinke verandering voor het gezin dat je bent. Maar we zeiden: laat hem maar langskomen. Hij kwam samen met zijn moeder. Onze drie eigen kinderen waren toen ook thuis; we waren heel eerlijk: als het niet klikt, dan klikt het niet. Maar we maakten één duidelijke afspraak: hij zou geen gast zijn, maar een volwaardig onderdeel van de ‘machine’ die ons gezin is. Met alle verantwoordelijkheden die daarbij horen. Dat paste perfect. Hij heeft uiteindelijk zes jaar bij ons gewoond.”
Tekst gaat verder onder de foto:
Topsport vraagt om een ijzeren discipline. Hoe was dat in een druk huishouden?
“Toen hij hier kwam, waren de wedstrijden nog klein, maar het werd al snel professioneler. Onze oudste zoon Jop heeft op hoog niveau gevoetbald bij FC Groningen en Veendam, dus we wisten welke structuur topsport vraagt. Marcel was daarin zelf heel strikt. Elke avond om 22.00 uur naar bed; dat deed hij uit zichzelf. Wij hebben hem nooit achter de vodden hoeven te zitten.”
Ook school moest gecombineerd worden met het ijs. Was hij daar even gedreven?
“School was niet zijn grootste hobby. Ondanks een keurig diploma was zijn Engels in het begin niet best. Onze dochters corrigeerden hem dan: ‘Hoe moet dat straks als je wereldkampioen wordt en de internationale pers te woord moet staan?’ Dat werkte; hij pakte het serieus op en spreekt inmiddels vloeiend Engels.”
Het moet voor een jonge jongen ook emotioneel lastig zijn geweest, zo ver van huis…
“In het begin, toen hij hier kwam wonen, was hij heel erg op zijn hoede. Hij was bang dat hij weg moest als hij iets verkeerd deed. Dan moet je bijvoorbeeld denken aan het vergeten van de was in de mand te doen. Het heeft even geduurd voordat hij besefte dat onze liefde onvoorwaardelijk is, ook als je een foutje maakt. Die veilige basis was cruciaal voor hem, zeker toen de druk op het ijs toenam. Topsport brengt spanning met zich mee, dan wordt er wel eens gesnauwd. Dat kenden we van Jop ook; we begrepen dat het erbij hoorde.”
Marcel staat bekend als een echte sportfanaat. Is het voor hem alleen maar schaatsen wat de klok slaat?
“Hij houdt van bijna alle sporten: wielrennen, voetbal, skiën. In zijn tienerjaren trainde hij van september tot mei op het ijs en zat hij in de zomer op de racefiets. Dan kwamen zijn schaatsvrienden hier eten en gingen ze daarna samen kilometers maken op de weg. Hij kan ook urenlang sport kijken op televisie, hij vindt dat prachtig. Met name skiën kan hem bekoren.”
Hoe zouden jullie hem als persoon omschrijven?
“Als een hele lieve, aardige jongen die extreem gedreven is. Maar ook iemand die het niet altijd makkelijk heeft gehad. Twee jaar geleden heeft hij zich afgesloten van sociale media omdat de reacties hem te veel raakten. Ook de aanloop naar deze Spelen was een beproeving met alle discussies over de aanwijsplekken. Er lag veel druk op hem. We hebben veel contact met hem; we appen zeker twee keer per week even om te horen hoe het gaat.”
Bij de Olympische Spelen tellen de medailles. Is die druk, die wij als mensen op de sporters leggen, niet onmenselijk hoog geworden?
“De buitenwereld is hard. Marcel werd elfde op de vijf kilometer en kreeg de hele wereld over zich heen. Dat trekt hij zich erg aan. Maar voor ons is hij, ongeacht het resultaat, een winnaar. Een van onze schoonzonen appte in de familie-app: ‘Is niet elke schaatser die daar aan de start staat al een winnaar?’ Ze hebben allemaal een enorme weg afgelegd om daar te komen. Er mogen staan is al klasse. Ondanks dat Marcel er wat anders naar kijkt, zijn die woorden uit dat appje wel waar.”
Waarom is het eigenlijk zo lang onbekend gebleven dat een olympiër in Ten Boer is opgegroeid?
“Wij zijn maar gewone mensen en lopen daar niet mee te koop. Al wordt het verhaal wel steeds bekender. En sommige mensen wisten het ook wel. Tijdens een van de voorbije WK’s bij het voetbal hing er een tijdje een Zwitserse vlag aan onze woning. Marcel had die opgehangen. Toen buren vroegen waarom die vlag daar hing, hebben we verteld dat hij bij ons woonde.”
Marcel is inmiddels 28, getrouwd met schaatsster Melissa Wijfje en woont in Friesland. Is de band nog even hecht?
“Absoluut. Wij waren bij de bruiloft en de ceremonie werd zelfs geleid door onze oudste dochter; dat wilde Marcel heel graag. Overigens moet ik zeggen dat ook de band met Marcel zijn ouders heel goed is. Komend voorjaar gaan we met het hele gezin op vakantie. We hebben twee huisjes gehuurd om samen een mooie tijd te hebben. Marcel is dan wel niet ons biologische kind, maar hij voelt als onderdeel van ons gezin. Zo kijken wij er naar, en zo is dat ook voor onze kinderen. Straks, tijdens de ploegenachtervolging, zullen wij in spanning voor de buis zitten. Maar ongeacht het resultaat, is hij onze winnaar. Wij zijn ontzettend trots op hem. Of dat nu met of zonder een medaille is.”
