De Groningse kunstschilder Egbert Modderman heeft het stipendium van de stichting Beringer Hazewinkel toegekend gekregen. Dankzij deze meerjarige ondersteuning kan Modderman in alle rust werken aan een ambitieuze nieuwe serie van veertien of vijftien schilderijen.
Egbert, hoe blij ben je hiermee?
“Ik ben enorm blij. De toekenning heeft mij erg enthousiast gemaakt. Als schilder ben je normaal altijd afhankelijk van het succes van je laatste tentoonstelling. Als die goed loopt en veel bezoekers trekt, komt er een vervolg. Maar daar zit altijd onzekerheid omheen; je weet nooit zeker wat er komt, terwijl er wel brood op de plank moet komen. Dankzij dit stipendium kan ik meerdere jaren aan deze nieuwe serie werken. Dat is precies de reden waarom ik zo enthousiast ben.”
Biedt die duidelijkheid ook de ruimte om je talent verder te laten groeien?
“Dat zou heel goed kunnen. De afgelopen tien jaar heb ik werken gemaakt binnen een bepaald thema. Op een gegeven moment kom je op een tweesprong: welk vervolg geef ik hieraan? Wil ik een draai maken naar een ander, wellicht meer filosofisch onderwerp? Voor de duidelijkheid: ik ben een figuratief schilder die realistische werken maakt, dat zal altijd zo blijven. Maar dit stipendium biedt de mogelijkheid om een serie te maken waar ik denk ik wel twee jaar mee bezig zal zijn, en waarin ik iets kan gaan maken waar ik ontzettend naar uit kijk.”
Wanneer kwam de stichting Beringer Hazewinkel bij jou in beeld?
“Het eerste gesprek was ongeveer een half jaar geleden. Daarna volgden gesprekken over en weer: wat verwachten zij van mij? En wat verwacht ik van huen? De serie die ik ga maken draagt de werktitel ‘De Monomythe’. Ik heb de afgelopen periode gewerkt aan het eerste schilderij, dat nu nagenoeg af is. Afgelopen week zijn de mensen van de stichting langsgekomen om het resultaat te bekijken. De conclusie was dat het wel snor zit, ze waren onder de indruk.”
Tekst gaat verder onder de foto:
Is dat niet spannend, zo’n commissie die je werk komt beoordelen in het atelier?
“Ja en nee. Ik wist sinds het begin van dit jaar al dat ik de toekenning zou krijgen. In die zin was het bezoek een formaliteit, een bevestiging. Zo’n stichting spreekt haar vertrouwen uit en neemt een sprong. Voor mij ontstaat er een nieuwe situatie: tot nu toe werkte ik altijd toe naar exposities, nu kan ik me langdurig toeleggen op het maken van mooie werken. Ik moet ook zeggen dat de timing in die zin echt perfect is.”
De serie ‘De Monomythe’ bestaat uit zo’n vijftien werken. Wat kunnen we verwachten?
“Het bijzondere is dat het schilderij dat nu af is, eigenlijk het eindbeeld van de serie is. Ik ben dus begonnen met het laatste werk. De reeks gaat over een reis die je als kijker maakt. De eerste schilderijen laten de mooie dingen van het leven zien: knuffelende schoonouders, vrolijke familieleden. Maar door de tijd heen worden de werken donkerder, geïsoleerder en dreigender. Het slotstuk is een enorm doek van vijf bij twee meter. Daarop doen mensen een wanhopige poging om orde te scheppen in de chaos; ze slepen met boomstammen in een bos als een soort laatste stuiptrekking van de mensheid.”
Dat klinkt behoorlijk heftig…
“Het is een spectaculair beeld en juist daarom wilde ik dat dit het eerste werk zou zijn van de serie. Om op die manier de kijker te grijpen. Ik denk dat de werken, het thema, ook past in deze tijd, met alle ecologische en geopolitieke spanningen in de wereld.”
Veel mensen kennen je van de werken in de Martinikerk, die één voor één werden gepresenteerd. Ga je dat nu weer doen?
“Nee, destijds was dat een logische keuze omdat ik beperkte ruimte had in mijn atelier. Nu is het plan anders: de luiken blijven de komende tijd letterlijk gesloten. De komende twee jaar ga ik aan de slag. En op het moment dat iedereen mij bijna vergeten is, kom ik weer tevoorschijn. De bedoeling is om de hele serie in één keer te presenteren. De locatie waar dat gaat gebeuren, heeft dan direct een mooie primeur.”
Is er al een locatie op het oog?
“Dat is op dit moment nog onbekend. In Groningen zijn er prachtige plekken, maar ook buiten de stad is genoeg moois te vinden. Ik ben daar nu ook nog niet mee bezig. Voor nu ligt er een geweldige kans om deze serie te realiseren. En wat ik echt wil benadrukken: dat de stichting Beringer Hazewinkel jonge kunstenaars op deze manier steunt, is heel bijzonder. Dat mij dit gegeven is, doet me veel. Ik heb dan ook erg veel zin in de tijd die voor mij ligt.”
Wie is Egbert Modderman?
Modderman werd geboren in 1989 in Heerenveen. Van 2007 tot 2012 studeerde hij Vormgeving Ruimtelijk Ontwerp aan de Academie Minerva. Vanaf 2013 volgde hij schilderlessen aan de Klassieke Academie voor schilderkunst in Groningen en in 2015 aan de Florence Academy of Art. In datzelfde jaar werd hij de vaste kunstschilder van de Martinikerk. Naast een portret van Sint-Maarten, naar wie de kerk vernoemd is, schilderde hij de zeven werken van barmhartigheid voor de kerk. Modderman schildert figuratief met een dramatische insteek, waarbij de thematiek uit de Bijbel komt.
Verslaggever Lars Faber maakte vorig jaar een reportage over Modderman:
