Johan Fehrmann, de drijvende kracht achter de wijkwebsite Beijumnieuws, is vorige week zondag op 69-jarige leeftijd overleden. De uitvaart heeft afgelopen vrijdag in besloten kring plaatsgevonden.
“Dit gesprek kan het laatste gesprek zijn dat we voeren”, vertelde Fehrmann in september. De wijkjournalist verbleef op dat moment al enige tijd in een hospice in Zuidhorn. Het stempel ‘ongeneeslijk ziek’ had hij al eerder ontvangen, maar in het hospice ging het goed, vertelde hij op die septemberdag. “Met dank ook aan de lieve mensen die hier voor mij zorgen.” Dat zijn lichaam niet meer deed wat het zou moeten doen, had geen invloed op zijn geest. Sterker nog: het schrijven voor de wijkwebsite ging onverminderd door. Dit was mogelijk door het grote netwerk, waarbij Fehrmann over van alles werd getipt. Het maken van berichten voor de blogwebsite is iets waar Fehrmann tot het einde erg veel plezier uithaalde.
Die toewijding zorgde ervoor dat er met enige regelmaat contact was tussen Fehrmann en de redactie van OOG. Wat speelt er in de wijk? Wat is de geschiedenis van een bepaald onderwerp? Fehrmann had het antwoord of bracht je in contact met mensen die je een antwoord konden geven. Onlangs bijvoorbeeld nog over de straatkunstwerken in de wijk die aan het verloederen zijn, of eerder over het te snel rijden op de wijkring, waarbij in maart 2023 een persoon, die een zebrapad overstak, om het leven kwam. Fehrmann dacht mee en verscheen eventueel zelf voor de camera om de situatie uit te leggen.
“Ik ben maar een eenvoudige jongen”
Het bloggen begon in 2007. De website draaide om het nieuws, niet om de persoon die erachter zat, zo liet hij in een eerder interview weten: “Ik vind het belangrijk dat het nieuws centraal staat. Dat bezoekers de verhalen leuk vinden. Ik haal voldoening uit het feit dat het gewaardeerd wordt. Zelf ben ik maar een eenvoudige jongen, geboren en getogen in de Veenkoloniën. Ik heb gewerkt in de psychiatrie en ruim achttien jaar geleden ontdekte ik dat ik het leuk vond om te schrijven. Ik werd actief voor de Beijumkrant. Maar na een tijdje stapte ik daar op, omdat ik vond dat ik niet voldoende vrijheid had om te kunnen schrijven wat ik wilde. En toen ben ik begonnen met mijn blog. Sindsdien loopt dat als een trein.”
Een wijkwebsite die volgens Fehrmann bestaansrecht heeft: “Mijn blog is hyperlokaal. De regionale omroep richt zich op de provincie. Jullie als OOG volgen de ontwikkelingen in de gemeente, wat sinds de herindeling een groot gebied is geworden. Maar ik kijk alleen naar de wijk Beijum. Als er een kat verdwenen is, dan meld ik dat. Als er vandalisme plaatsvindt, dan plaats ik dat ook. Door de jaren heen zijn steeds meer mensen de website gaan vinden. Als er brandweerauto’s door de wijk snellen, dan zie ik het aantal bezoekers op mijn pagina toenemen. Mensen zijn nieuwsgierig, verwachten het antwoord op mijn pagina te vinden, wat er aan de hand is. En dat zorgt gelijk voor een mooie concurrentiestrijd met andere media. Als ik de eerste ben die iets kan brengen, dan geeft mij dat wel een thrill, hoor.”
“Je gooide een steentje in het water, en dat werd een plons”
Wie met Fehrmann sprak, merkte al snel hoe trots hij was op zijn ‘kindje’. Vooral op de verhalen die door landelijke media werden overgenomen. Bijvoorbeeld in de zomer van 2017, toen een man met een maillot of legging met een spijkerrokje zichzelf had opgesloten in de bench in een dierenspeciaalzaak in de wijk, puur voor de kick. Of die keer dat het Sinterklaasfeest in de wijk werd afgelast: “De organisatie gelaste het toen vanwege veiligheidsredenen af. Dat was toen in de tijd dat er veel gedoe was met de pieten. Ik bracht dat toen als eerste. Je gooide een steentje in het water, en dat werd een plons. De Telegraaf, de Volkskrant: iedereen nam het over. Het ging het hele land door.”
‘Beijumwatcher’ noemde Fehrmann zichzelf. Een wijk waar altijd wel iets gebeurde. En dat was niet altijd positief. “Toen ik achttien jaar geleden begon met schrijven, toen gebeurden er regelmatig nare dingen in de wijk. Hennepkwekerijen, drugs, criminaliteit. Als media vervolgens constant op die manier over Beijum schrijven, dan ontstaat er een bepaald beeld. Ik heb het altijd belangrijk gevonden om ook de mooie dingen te belichten. Want ik zal je eerlijk zeggen: Beijum is tegenwoordig een prachtwijk. Er wonen hier 130 of 140 culturen gebroederlijk naast elkaar. Er is geen wrijving, en mensen hebben echt oog voor elkaar. En dat vind ik prachtig.”
Fehrmann benoemde daarbij ook de plekken in de wijk waar je een blik soep of een pak rijst kunt halen. Of de vele mini-biebs die het licht zagen: “Ik schrijf verhalen over mooie initiatieven. Lezers worden daar blij van, of worden geïnspireerd, waardoor er meer mooie dingen ontstaan.”
De Beijumwatcher had de wens om nog heel lang door te schrijven. Hij noemde 25 jaar als een mooi doel. In 2022 werd echter een agressieve vorm van prostaatkanker geconstateerd. Een medische molen waar Fehrmann niet meer uitkwam.
“De blog geeft mij veel energie”
“Wat is geluk?”, liet Fehrmann in 2023 weten. “Ik heb een ontzettend lieve vrouw, ik heb drie prachtige kinderen, en ik heb hele leuke vrienden. Ik zal heel eerlijk zijn, het lukt me momenteel niet om overal naartoe te gaan. Maar ik heb een goed netwerk. Ik krijg veel tips. En eigenlijk maakt het dan niet zoveel uit waar ik ga zitten. Met een laptop en een telefoon kan ik ook vanaf een berg in Oostenrijk de website vullen. En het is ontzettend leuk om te doen, juist ook in deze tijd. Als je het nieuws krijgt dat je kanker hebt, dan word je geconfronteerd met het feit dat het leven voor iedereen eindig is. Daar wilde ik niet in blijven hangen. En mijn blog geeft mij veel energie.”
Het laatste bericht op zijn website verscheen op maandagavond 24 november. “De krachten nemen af. (…) Met de ogen dicht schrijft ondergetekende de mooiste berichten over Beijum. Banjerend over Plein Oost, sloffend door het winkelcentrum. Slingerend over de Beijumerweg. Wat een wijk. Ik wil er over schrijven. Maar de krachten nemen af.”
Johan Fehrmann werd 69 jaar. De redactie van OOG wenst de familie en vrienden van Johan veel sterkte en kracht bij de verwerking van dit grote verlies.
